Ernst Frank
Data i miejsce urodzenia | 22 sierpnia 1900 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 20 września 1982 |
Zawód, zajęcie | publicysta, pisarz |
Ernst Frank (ur. 22 sierpnia 1900[1] w Karlowych Warach, zm. 20 września 1982 w Offenbach am Main[1][2][3][4]) – niemiecki publicysta i pisarz, członek NSDAP. Brat hitlerowskiego zbrodniarza wojennego, Karla Hermanna Franka[5].
Życiorys
W młodości związał się z ruchem młodzieżowym Wandervogel i odbywał z jej członkami liczne wędrówki po zachodnich Czechach. Po 1918 służył jako żołnierz na terenie Słowacji. Został aresztowany i przewieziony do Bratysławy za rzekomą współpracę z wrogiem. Udało mu się zbiec i przedostał się przez Austrię oraz Francję do wuja w Anglii. Po powrocie do Karlowych Warów pracował w lokalnym dzienniku. Był także prezesem Zachodnioczeskiego Towarzystwa Gimnastycznego. Po podpisaniu układu monachijskiego został członkiem NSDAP[1] w randze Kreishauptamtsleitera[5].
W początkach II wojny światowej walczył na froncie zachodnim, a następnie wrócił do Karlowych Warów jako redaktor „Karlsbader Zeitung”. Przed końcem wojny, jako jeniec wojenny, trafił do obozu dla internowanych. W międzyczasie jego żonę Jadwigę oraz dzieci deportowano z Czechosłowacji (stracił tez dwuletnią córkę). Osiedlono go w obozie pracy w pobliżu Zakładów Chemicznych Albert & Co w Amöneburgu (Hesja). Po zwolnieniu podjął pracę w gazecie. Jako dziennikarz krytykował rzekomy brak wolności prasy w Niemczech, ponieważ nie pozwolono mu publikować tekstu o antyczechosłowackich demonstracjach przed II wojną światową organizowanych przez Niemców sudeckich. W tej sytuacji kontynuował pracę jako niezależny pisarz i wydawca. Założył wydawnictwo Heimreiter (po jego śmierci: Orion-Heimreiter-Verlag) publikujące literaturę ziomkowską. Wydrukował prace swojego przyjaciela Erwina Guido Kolbenheyera, a także pisma Witikobundu, stowarzyszenia, które do 1967 było uznawane przez Federalne Ministerstwo Spraw Wewnętrznych za ekstremistycznie prawicowe[1].
W jednej ze swoich powieści winą za wybuch wojny obarczył Czechów. Po wojnie w czasopiśmie "Sudetendeutscher Turnerbrief" nawoływał młodzież niemiecką do tego, by nie zapomniała o "straconej ojczyźnie". Rewindykacyjny charakter miały m.in. jego opowiadania dla młodzieży: "Cierpiąca ziemia chebska" oraz "Koledzy, maszerujemy". Hitlerowskie hasło "Es kommt der Tag" zastąpił nowym: "Die Zeit reift" (pol. "Czas dojrzewa")[5].
Przypisy
- ↑ a b c d MiroslavM. Kubík MiroslavM., Rechtfertigungsstrategien und Verdrängung der Schuld in ausgewählten Werken von Ernst Frank, Masarykova univerzita. Filozofická fakulta. Ústav germanistiky, nordistiky a nederlandistiky, 2013, s. 9-10 .
- ↑ Deutsche Biographie, Frank, Ernst - Deutsche Biographie [online], www.deutsche-biographie.de [dostęp 2024-04-27] (niem.).
- ↑ Deutsche Digitale Bibliothek, Ernst Frank [online] .
- ↑ Bibliotheksservice-Zentrum Baden-Württemberg, Frank, Ernst [online], swb.bsz-bw.de [dostęp 2024-04-27] .
- ↑ a b c opr. pol. Maurycy Kamieniecki, Czechosłowacja, KiW, Warszawa, 1966, s. 19