Stanisław Ratusiński
![]() Stanisław Ratusiński, Przylep, 1964 r. | |||
Data i miejsce urodzenia | 19 marca 1935 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 2 czerwca 2001 | ||
Zawód, zajęcie | szybownik, pilot sportowy, instruktor | ||
Tytuł naukowy | Doktor Nauk Wychowania Fizycznego | ||
Małżeństwo | Stefania Hozakowska (1960 - 1963) Danuta Comi (1964 - 2000) | ||
Dzieci | Ewa Ratusińska | ||
|
Stanisław Ratusiński (ur. 19 marca 1935 w Mielcu, zm. 2 czerwca 2001 w Zielonej Górze) – polski szybownik, pilot sportowy, instruktor, doktor nauk wychowania fizycznego, wykładowca akademicki.
Życiorys
Urodził się w Mielcu jako syn Mariana Ratusińskiego (malarz pokojowy, malarz amator) i Feliksy Ratusińskiej z domu Frączkiewicz. Jego matka odeszła od ojca kilka lat po urodzeniu syna i spędziła życie z żonatym majorem Władysławem Naprawą, odznaczonym Krzyżem Virtuti Militari za obronę Modlina[1]. Chłopcem zajmowali się głównie dziadkowie ze strony matki.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/47/Oznaka%2C_Stanis%C5%82aw_Ratusi%C5%84ski.jpg/240px-Oznaka%2C_Stanis%C5%82aw_Ratusi%C5%84ski.jpg)
W wieku 17 lat zmienił imię na Grzegorz i podając się na lotnisku za sierotę rozpoczął szkolenie pilota szybowcowego. Dwa miesiące później zdobył licencję, a w wieku 19 lat był już kierownikiem Sekcji Szybowcowej świdnickiego Aeroklubu[1]. W latach 1957–1960 pełnił funkcję starszego instruktora szybowcowego i samolotowego w Wyczynowej Szkole Szybowcowej w Jeżowie[potrzebny przypis]. W 1959 zdał maturę w liceum w Jeleniej Górze, a kilka miesięcy później otrzymał Diamentową Odznakę Szybowcową nr 42 za przewyższenie 5600 m (w Jeżowie), przelot docelowy 345 km ze Świdnika do Ostrowa Wielkopolskiego i przelot otwarty 515 km z Jeżowa do Ustianowej[2].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/09/Stanis%C5%82aw_Ratusi%C5%84ski%2C_Dipl%C3%B4me_Record_F%C3%A9d%C3%A9ration_A%C3%A9ronautique_Internationale_1962.jpg/240px-Stanis%C5%82aw_Ratusi%C5%84ski%2C_Dipl%C3%B4me_Record_F%C3%A9d%C3%A9ration_A%C3%A9ronautique_Internationale_1962.jpg)
Rok później został szefem wyszkolenia w Aeroklubie Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze[1]. Tam też 29 czerwca 1962 ustanowił rekord świata: przelot docelowy i powrót z pasażerem na Bocianie SP 2033[1]. Podczas lotu na trasie Przylep – Lublinek - Przylep pokonał dystans 543,5 km. W tym samym roku został mianowany podporucznikiem w korpusie osobowym oficerów lotnictwa[1]. Jako rekordzista świata i ceniony instruktor szybowcowy był wtedy u szczytu kariery, ale nie mógł uzyskać zgody przełożonych na rozpoczęcie wyższych studiów. Mimo to, w 1967 roku zdał egzaminy wstępne i rozpoczął studia zaoczne w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Poznaniu. W 1972 roku obronił pracę magisterską o sprawności ogólnej pilotów szybowcowych. Władze Aeroklubu Ziemi Lubuskiej zdegradowały świeżo upieczonego magistra z funkcji kierowniczej i nie wyraziły zgody na otwarcie przewodu doktorskiego. Ostatecznie Stanisław Ratusiński odszedł z lotnictwa w 1974 roku.
W latach 1974–1986 pracował jako główny specjalista ds. rehabilitacji w Zespole Uzdrowisk Kłodzkich w Dusznikach Zdroju. W 1978 roku uzyskał na AWF w Poznaniu tytuł doktora nauk wychowania fizycznego (rozprawa doktorska pt. (...) Usprawnianie chorych po zawale mięśnia sercowego metodą treningu interwałowego). Swoją autorską metodę rehabilitacji kardiologicznej dr Ratusiński propagował i rozwijał do końca życia.
W roku 1987 otrzymał propozycję pracy dydaktycznej w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Zielonej Górze (WSP) i rozpoczął prowadzenie zajęć ze studentami. W tym czasie prowadził także prywatną praktykę i wydał dwie książki: w 1991 nakładem własnym monografię Rehabilitacja rodzinna[3], a w 1994 nakładem WSP pozycję Rewalidacja: samousprawnianie[4].
Życie prywatne
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/84/Marian_Ratusi%C5%84ski%2C_olej_na_p%C5%82%C3%B3tnie.jpg/240px-Marian_Ratusi%C5%84ski%2C_olej_na_p%C5%82%C3%B3tnie.jpg)
Stanisław ożenił się w wieku 25 lat z szybowniczką Stefanią Hozakowską. Małżeństwo trwało trzy lata i zakończyło się rozwodem w 1963 roku. Drugie małżeństwo z Danutą Ratusińską z domu Comi (ur. 24 października 1944 w Kalwarii Zebrzydowskiej, zm. 31 lipca 2000 w Zielonej Górze), zawarł w 1964 roku. Z tego związku miał jedną córkę Ewę, z zawodu scenarzystkę[5].
Zmarł w 2001 roku w wieku 66 lat, niecały rok po śmierci żony.
Przypisy
- ↑ a b c d e Józef Witek, Encyklopedia Mielca, tom 3 (suplement), wyd. Mielec, Agencja Wydawniczo-Reklamowa Korso, 2009, ISBN 978-83-60849-69-9
- ↑ Stanisław Malczyk: Diamentowe Odznaki Szybowcowe--F POLSKA (wykaz). [w:] Odznaka szybowcowa [on-line]. sites.google.com, 2014-01-15. [dostęp 2016-05-25]. (pol.).
- ↑ StanisławS. Ratusiński StanisławS., Rehabilitacja rodzinna, Zielona Góra: [nakładem autora], 1991 .
- ↑ StanisławS. Ratusiński StanisławS., Rewalidacja: samousprawnianie, Zielona Góra: Wyższa Szkoła Pedagogiczna im. T. Kotarbińskiego, 1994, ISBN 978-83-85693-61-1 .
- ↑ Ewa Ratusińska. Filmpolski.pl. [dostęp 2016-05-25].